Yosemite National Park




Tunnel Tree

Enthousiaste volgers van dit reisepos zijn hopelijk niet geschrokken. Er was geen writersblock. Er was een writerspauze, mede dankzij wiebelende waai-faai.

our cabin on the hill

Dit relaas zit ik maandagavond te tikken in onze cabin in Yosemite Bug in Midpines. Dat klinkt (naar onze begrippen) Spartaans. Niets is minder waar. De cabin oogt misschien wat povertjes, maar bij binnenkomst sta je versteld van de inrichting. Het is een kruising van kitsch en jaren 20-antiek. Zoiets.
We beschikken over een fijne grote slaapkamer met dito badgelegenheid. Het ‘rustic Mountain Resort’ zoals op de borden vermeld staat, is een verblijf met een ideaal. Bewust omgaan met het milieu (beddengoed wordt elke derde dag verschoond en de groente uit de keuken komt uit eigen (onbespoten) tuin) staat hoog in het vaandel. De keuken verstrekt biologisch verantwoorde schotels en drankjes. Géén frisdranken en regionaal bier dat Piet niet erg kan bekoren. De eerste avond kiezen de jongens een scharrelkip met abrikozenboter op een bed van aardappelkorst. En ik heb een beef bourgignon waar ik wel drie avonden van kan eten. Het is lekker. Waarvan akte.


De menukaart belooft pizza op maandag, maar die belofte wordt niet waargemaakt. Het menu van deze avond bevat voor ons net iets te veel stukjes geitenwollen sok (no offense), dus we stappen de auto in naar Mariposa, een minuutje of 20 rijden. Die pizza zal er komen.

Maar ik loop te veel op de zaken vooruit, want jullie missen nog een stukje reis en ik was gebleven in San Francisco. De laatste nacht daar was een tikkie onrustig met luidruchtige Duitse buurjongens die mij tot 4 uur tot 3 keer toe uit mijn REM-slaap wisten te houden. Telkens als ik weer in slaap was gevallen, gingen ze op de galerij met veel lawaai hun sigaretten staan roken. En sterke verhalen vertellen. De volgende ochtend hing het ‘do not disturb’bordje aan hun deur. De neiging was groot om het woordje ‘not’ door te strepen, maar ja, dat doe je niet hè.
Na het ietwat karige ontbijt van het motel zijn we de auto ingestapt voor een ritje (nou ja, ritje) naar Midpines. Meer is er over deze dag niet te melden, vandaar dat ik mijn relaas vervolg met de dag van vandaag, maandag 5 augustus.

We zitten voor 9 uur al in de auto en gaan op weg naar Mariposa Grove in het zuidoosten van Yosimite National Park. In dit deel van het park staan de giant sequoia trees en giant redwood trees. Het is ruim een uur rijden en we zien het landschap veranderen. Gele (gras?)velden veranderen geleidelijk in steeds bergachtiger terrein met steeds meer bomen. Om 10 uur rijden we het park binnen. Helaas is het parkeerterrein bij Mariposa Grove al vol, dus rijden we naar Wawona, 8 mijl verderop.

Daar parkeren we de auto en nemen we de shuttle bus naar Mariposa Grove.

 De hike voert ons langs verschillende giant sequoia’s, onder ander de Grizzly Giant. De wandeling is goed te doen en we doen er ongeveer anderhalf uur over. Nadat we weer bij de auto zijn aangekomen, rijden we verder naar Yosemite Village en brengen we een bezoek aan het Visitor Center. Er zijn veel bezoekers, maar toch maakt het geen massale indruk. Aanvankelijk willen we lopend naar de Yosemite Falls, maar daar krijgen we de handen niet meer voor op elkaar. Naar eigen zeggen zit Ruben “er aardig doorheen”. En wij eigenlijk ook wel. Met een graadje of 30 is er geen puf meer voor nog een wandeling en lopen we terug naar de auto. In plaats daarvan zoeken we verkoeling in de Merced River… Wel zo leuk.

Conclusie: de dag was weer goed gevuld en we kijken er tevreden op terug. (gepost op 6 augustus)