Moab (Arches National Park)

Twee vliegen in één klap. Ons Super 8 motel hebben we nog niet kunnen betrappen op een steady wi-fi-verbinding. Voor het tikken van een verslag is dat geen ramp. Om de zaak op het blog te krijgen, die poging waag ik weer in Tuba City, so be patient.

De eerste dag in Moab. De ochtend hebben we doorgebracht in Arches National Park. (Weer) Een prachtig National Park. De naam verklapt al wat je daar te zien krijgt: rode rotsformaties en natuurlijke bogen. Onze eerste stop is Balanced Rock. Je ziet de steenformatie al van ver. Het lijkt net een gigantische knikker die op een tafeltje is gelegd. Nou ja, tafeltje…\
 



twee stipjes in the South Window



Delicate Arch

Daarna rijden we naar de Windows Section. Naast elkaar zijn er twee arches te zien. Van een grote afstand lijkt het op een bril. Daartegenover is Turrent Arch. Op die plek kun je de beide windows makkelijk als een bril opvatten. Omdat de jongens er goed de pas in hebben, komen we net te laat bij Turrent Arch aan om ze ervan te weerhouden een klimpartij tegen een steile rotswand te beginnen. We zijn even niet blij, want zoals zo vaak, naar boven klimmen is een stuk makkelijker dan naar beneden. En dat blijkt ook nu weer. Maar de mannen bereiken heelhuids de grond, niet begrijpend dat we dit niet vinden kunnen. Onze laatste stop van de dag maken we bij het Delicate Arch Viewpoint. Delicate Arch is, naast Landscape Arch (een hele lange dunne arch) het symbool van het park.





Daarna vinden we het welletjes. We rijden terug naar het motel, trekken de zwemkleding aan en rijden naar North Fork of Mill Creek aan de rand van Moab.

Na een klein half uur lopen langs en door een rivier komen we aan bij een prachtig meertje mét waterval. Het is er heerlijk rustig. Op een jong stel en een gezin met 3 kinderen na, zijn we de enigen.

De jongens hebben al snel het pad naar boven gevonden om uit te komen bij de rotspartij waar ze vanaf kunnen springen het meer in. Dat springen lijkt makkelijk gezegd, maar het luistert nauw. Het is belangrijk om van die hoogte in het diepe deel van het meer te springen.

Naar boven lopen neemt ongeveer 10 minuten in beslag en dat is eigenlijk te lang vinden ze. Ruben ziet een paar oudere jongens succesvol tegen de gladde waterval naar boven lopen. En zoals zo vaak met onze jongste is het: geen woorden maar daden. Voor we er erg in hebben is hij al halverwege. Ik heb er weinig fiducie in en houd mijn hart vast. En ja hoor, het gaat mis! Bovenaan de waterval staat een sympathieke Amerikaan die hem de helpende hand biedt voor het laatste stukje, maar Ruben haalt het net niet een valt naar beneden!!! De schrik!!!!

Piet is er snel bij en uiteindelijk houdt hij er alleen een zere knie en ‘de schrik’ van over….

Maar het had makkelijk verkeerd kunnen aflopen.

Een boek, de schaduw en wat lekkers en Ruben trekt snel weer bij. Om een uur of half 6 is het tijd om te gaan. We fuiven ons daarna op een ijsje en smoothie bij de Mac. Op de goede afloop!
 

 

Moab, dag 2

 

Nadat we om 7 uur zijn opgestaan is het uiteraard tijd voor ontbijt. Het is gelukkig minder druk dan gisteren, maar dat komt natuurlijk doordat we nu vroeg zijn. Het ontbijtgebeuren is in dit motel heeft veel weg van een slapstick. Stel je een motel voor met een kamer of 200 (bescheiden inschatting) en gemiddeld 3 gasten per kamer. Dan hebben 600 man trek. Het motel verstrekt van 6 tot 9 ontbijt. Drie keer raden wanneer de meeste mensen op komen draven. Precies, in het laatste uur. Je zou zeggen dat het logisch is om het ontbijt nog een uurtje langer te laten duren. Maar goed, de eerste ochtend, als wij om kwart over 8 een poging wagen, staat er al een flinke rij. En die wordt allengs langer. Op een gegeven moment helemaal tot in de gangen van de kamers. En die ene mevrouw die het ontbijt moet aanvullen wordt, begrijpelijk, lichtelijk gestrestst. Nu stelt het niet zoveel voor allemaal, maar je kunt ook wafels pakken die je vervolgens in een oventje moet doen. En omdat dat het lekkerste van het buffet is, neemt bijna iedereen die. In de eetzaal (10 tafeltjes) is er begrijpelijk geen plek meer te vinden. Gelukkig is onze kamer om de hoek (nu wél een voordeel) dus we nemen onze buit mee naar de kamer. Tot zover het Super 8 Motel-verhaal. Wat motelervaringen betreft niet de beste. Maar slecht was het ook niet.

Om 8 uur zitten we in de auto op weg naar Fiery Furnace in Arches National Park. We zijn mooi op tijd. Alice is onze enthousiaste ranger en ze legt nog even uit waar het om draait: respect voor de natuur, blijf op de paden die zij aangeeft en doe voorzichtig.

Om 9 uur is het nog niet zo warm, maar we worden desondanks aangeraden voldoende water mee te nemen. De hike is ronduit geweldig en we krijgen van alles te horen over de fragiele biologische omgeving waar we lopen. We lopen afwisselend over rotspartijen en door washes (dat zijn opgedroogde riviertjes).

Als je dat niet doet, is de kans heel groot dat je planten en andere organismen beschadigd. Het kan zomaar 200 jaar duren voordat hersteld is.
 

Twee Italiaanse jongetjes hebben dat niet helemaal begrepen als ze een tak in een poeltje gooien. Alice blijft beleefd, maar ik zie dat ze geërgerd is. Ze legt nog maar eens uit dat het leven in dit ogenschijnlijk kleine poeltje van de kleinste veranderingen  (zoals temperatuur-verschillen) van slag kan raken. En er is leven in zo’n poeltje, vertelt ze. Een soort garnaal bijv. De hike duurt in totaal 3 uur en er wachten ons nog spannende klimpartijen. Ondere andere over/door een smalle spleet tussen twee rotswanden. Je kunt er niet lopen dus met twee voeten tegen de ene rotswand en twee handen tegen de andere, bewegen wij ons voort.

 

Even over 12 uur is de tocht ten einde. Het is nu echt warm geworden, een graadje of 33, dus het was een goede keus om de ochtendhike te kiezen. Een prachtige ervaring rijker, rijden we naar het hotel.

De middag besteden we (toch) aan het motelzwembad. Boekje erbij.
Eigenlijk toch wel lekker.