De ochtend begint prachtig. Als ik door het raam naar buiten kijk zie ik een prachtige ochtendzon over de rode canyon schijnen. Het ontbijt is ook prima. Ik geniet van french toast (wentelteefje) en de jongens van een short stack of pancakes. Dat zijn twee pannenkoeken. En dat lijkt weinig. Maar dat is het niet. Het zijn twee hele dikke pannenkoeken. Op mijn vraag aan de serveerster – die flink doorschenkt met de koffie – of er ook gasten zijn die ze wel allebei opeten, moet ze toegeven dat dat niet vaak voorkomt. Waarna ik me afvraag waarom ze de portie dan niet kleiner maken. Of zo.
Even na negen uur zetten we koers richting Goblin Valley. Doel van de dag: het lopen van de Little White Horse Canyon trail. Die moet, vooral voor de jongens, erg leuk zijn. Maar zover zijn we nog niet.
Eerst rijden we ruim een uur over SR 24. Het landschap verandert telkens van kleur: roestrode canyonrims veranderen in roze, lichtgeel en daarna in grijs gesteente. Piet moet bij die grijze even stoppen en te zien ‘hoe het voelt’. Het aannemershart speelt kennelijk op want de grijze steenmassa’s lijken op de ingrediënten van de wegenbouwer. Als ik het goed begrijp kan het daarvoor ook best bruikbaar zijn. Een paar kilometer verderop lijken we daarvan de bevestiging te krijgen. In de grijze gruishopen zien we verdacht veel bandensporen. Waarschijnlijk van vrachtwagentjes. Maar het zou ook zo maar een verdwaald Hollands toeristengezin kunnen zijn. Maar zover zijn we nog niet.…
De hike die we gaan lopen is, constateren we later, een trail voor insiders. Ik heb van internet een tweetal routebeschrijvingen uitgeprint. Ik hou me vast aan de Nederlandstalige. Waarschijnlijk geschreven door een toerist. En dan gaat het mis. Want i.p.v. meteen naar Goblin Valley te rijden, rijden we rechtdoor. De routebeschrijving heeft het over een dirtroad en jawel, die zien we al snel…. maar die dirtroad duurt iets te lang voor het leuke. En waar we ook kijken: geen bord of aanwijzing voor onze trail. Na een mijl of zeven gehobbeld te hebben keren we om. Piet leest de beschrijving nog eens en constateert dat de beschrijving voor tweeërlei uitleg vatbaar is (dat is een aardige manier om te zeggen dat ik een suf wicht ben) en dat onze eerste poging helaas de foute is. Ik baal als een stekker, want ik had graag tijdig aan de trail begonnen. Je weet immers niet hoe warm het daar gaat worden. Eenmaal op de goede weg, vinden we de trailhead in één keer. Helaas hebben ze, voor ons dan, net een verwijsbord te weinig neergezet. De beschrijving (die van internet ja) waarschuwt ons ervoor dat de juiste weg naar de canyon zo maar over het hoofd kan worden gezien. We letten extra op en…. vinden de juiste trail dus niet. Desondanks lopen we alles bij elkaar wel een uur, maar de beloofde narrows die vinden we niet… en daar hebben we geen zin meer in. Jammer de pammer en helaas pindakaas. Als ik thuiskom zal ik die gasten van White Horse Canyon een brief schrijven.
Gelukkig zit de stemming er op de achterbank er weer snel in.
Nadat we de SR24 weer zijn opgedraaid, verandert het landschap snel in een vlakke prairie met hier en daar in de verte nog een canyonrots. Vanaf Hanksville komen we zegge en schrijve 3 nederzettingen tegen voordat we in Moab arriveren. Moab zelf is drukker bevolkt en drijft vooral op de toeristen. Wat niet zo gek is met Arches National Park naast de deur én Canyonlands National Park niet veel verder weg.
We checken in in een Super 8 motel. Alles (behalve behoorlijke wi-fi) is weer aanwezig.
De uitstraling t.o.v. bijvoorbeeld het Best Western en Amerca’s Best Value inn is wel een tikkie minder. De jongens weten het zwembad snel te vinden, maar dat kleine bad zit al snel propvol motelgasten. Ik ben er snel weer uit. Ik krijg onsmakelijke associaties. Te veel mensen in een te klein en veel te warm zwembad….. Maar een boek lezen in de schaduw is ook prima.
Ik heb me voorgenomen om voor het eerst in twee weken maar eens een wasje te draaien. De schone onderbroeken raken op. Achteraf gezien heb ik geluk, want er staan 2 wasmachines en er is er eentje vrij. Huppetee, een lading vuil ondergoed, wasmiddel (te koop voor 1 dollar) en 1,50 dollar in het apparaat en gaan met die banaan. Daarna nog een half uurtje in de droger en klaar! Dit gaan we wel redden tot Alphen.
’s Avonds eten we bij de Mexicaan. Ook bij de jongens valt het onverwacht goed in de smaak.
Ik laat me door de ober verleiden tot een Margarita. Die is MEGA!!!!
Het diner wordt snel geserveerd en na drie kwartier verlaten we het restaurant alweer. Ik een tikkie vrolijker dan toen ik erin kwam. Morgen Arches!
We overnachten in Super 8 Moab
De route van vandaag
1 opmerking:
O wat jammer dat je Little Wild Horse Canyon niet gevonden hebt (wij zijn in 2012 ook verkeerd gereden, maar hebben hem uiteindelijk wel gevonden) Je moet maar zo denken, dit is gewoon weer/nog een reden om ooit nog eens hiernaar terug te gaan.
Een reactie posten