Tuba City - Grand Canyon - Williams

Met een uur extra in het vooruitzicht, doen we het deze morgen maar eens extra rustig aan. En nóg zijn we op tijd wakker, kwart voor 8. In de loop van de dag zetten we de klok namelijk een uur terug, naar Arizona-tijd. Dat maakt het tijdsverschil met Nederland weer 9 uur.

We ontbijten in het restaurant van het hotel dat door Navajo’s wordt beheerd. Gisterenavond hebben we er ook gegeten. Van het hotel krijgen we een ontbijtcoupon en daarop staat al vermeld welke drie keuzes we hebben. Dan weet je dus tijdig waar je aan toe bent. De jongens en ik nemen alledrie french toast met fruit. Piet houdt het, zo lang het nog kan, op de warme ontbijtvariant: worst, hash browns en gebakken eieren.

Om kwart voor 10 verlaten we Tuba City. Deze nederzetting heeft verder geen blijvende indruk achtergelaten, denken we als we de parkeerplaats afrijden. Dat wordt bijna anders als er 500 meter verderop opeens een paard op de rijbaan opduikt. Ik weet het beest beheerst en kalm (that’s me) te ontwijken en zonder paardendeuk in onze linkerautoflank rijden we de snelweg op. Man, man, man, je maakt wat mee!
Maar niet gedraald, op naar de Grand Canyon! Toch wel dé meest epische canyon durf ik te stellen. Ook als je bedenkt dat het gebied nog maar 150 jaar geleden in kaart is gebracht door heldhaftige pioniers als John Wesley Powell. Deze kerel had zijn rechter onderarm verloren in de Amerikaanse burgeroorlog, wat zijn tocht nóg heroïscher maakt. Of dommer, maar dat moet je hier niet hardop zeggen. We houden het op heroïsch, aangezien hij het overleefd heeft en er uitgebreid over heeft verhaald. Over John later meer.

De rit naar de canyon is niet lang en duurt ongeveer een uur. Daar draaien we ondertussen onze handjes niet meer voor om. Bij de ingang zwaai ik geroutineerd met annual pass en rijbewijs, neem ik de gewilde folders in ontvangst en even verderop parkeer ik de auto bij het eerste viewpoint op de desert view road: Desert View Tower.

Nog even over die anual pass. Voor deze jaarpass betaal je 80 dollar, waarna je toegang krijgt tot alle nationale parken. Een bezoek kost 25 dollar per keer (niet per persoon, maar per vehicle), dus die hebben we er met eerst Yosemite, Death Valley (waar we trouwens geen fee post zijn tegengekomen), Zion, Bryce, Arches en nu Grand Canyon wel uit bezichtigd.

De pas is nog geldig tot 14 augustus 2014, dus wie voor die tijd nog van plan is te gaan, kan de pas binnenkort bij ons komen afhalen. Krijg je nog koffie ook!





op het randje

Als we bij het eerste uitzichtpunt zijn aanbeland, zien we in de verte de donkere wolken naderen en horen we een onweersklap. Op een enkel spettertje na, blijft het droog.

Desert View Drive

De Desert View Drive die langst de South Rim loopt, biedt nog meer prachtige uitzichtpunten, maar we ‘beperken’ ons tot een viertal, waaronder Mather Point, dat dicht bij Grand Canyon Village ligt. De stops nemen geruime tijd in beslag en na de middag stappen we de auto weer in richting Tusayan naar het Grand Canyon Visitor Center of Arizona  

We kopen een kaartje voor de film Grand Canyon, The hidden secrets, in het IMAX-theater. De voorstelling begint om half 2 en duurt ruim een half uur. De film wordt vertoond op een gigantisch scherm en je wordt meegenomen in de vluchten van de vogels en vlottochten over de Colorado-rivier. De bijbehorende bombastische muziek maakt er een prachtig spektakel van. Ja, die Amerikanen weten daar wel raad mee.

We zien in de film ook de avonturen van wat pioniers die met hun kayaks de nog onbekende canyon exploreerden. John Wesley Powell en z’n makkers hebben het gepresteerd om in ongeveer 90 dagen 270 kilometer Colorado-rivier te bevaren. En als we op de beelden van de film afgaan, is dat een barre tocht. En dat met 1 goede arm.

Na 79 dagen, een boot minder en 1 dode, geven 3 expeditieleden er de brui aan; al dat riviergeweld wordt ze te gortig. Hadden ze dat maar niet gedaan, want het einde van de tocht bleek nabij. De woeste vaartochten behoorden tot het verleden en niet veel later werd de expeditie beëindigd. Er is nooit meer wat van deze kerels vernomen, nadat ze te voet de canyon wilden verlaten.

Wat me brengt bij een avonturierster van deze tijd. Bij Grandviewpoint is het mogelijk om een hike naar te maken. Het is een loeizware hike, waar je goed op voorbereid moet zijn.

In 2004 ging een 25-jarige vrouw met een vriendin de canyon in voor een hike van 27 mile (43 kilometer). Ze bleek slecht voorbereid: ze dacht dat de tocht 23 mile was (óók een end) ze had slechts 1,5 liter water mee, een appel, een energiereep en géén routekaart. Uiteindelijk is ze bezweken aan uitdroging, want het was die dag ook nog eens bloedheet. Haar loopmaatje besloot terug te keren om hulp te halen. Zij overleefde het, maar haar helaas vriendin niet.

Geen hikes voor ons vandaag. Wel….regen!!!!

Zodra we de filmzaal uitlopen zien we het al. In de museumwinkel staan mensen met regenjasjes en buiten hoost het!!!  We constateren tevreden dat we het met onze planning goed getroffen hebben en fuiven ons op een pizzapunt bij de Pizza Hut die in hetzelfde gebouw zit.

Daarna vertrekken we naar Williams. Een rit van ongeveer een uur. Veel regen en onweer, maar bij aankomst is het nog steeds bewolkt, maar is het droog. Geen nat pak dus bij uitladen.

En alsof het zo gepland is: het hotel heeft een indoor zwembad, komt dat even goed uit!!!

Morgen rijden we naar Sedona waar we onze laatste halte is en waar we vier nachten verblijven. Om alle indrukken, en dat zijn er nogal wat, te laten bezinken.

Verblijf: Days Inn Williams

Gereden km: 230

Weer: ’s ochtends half bewolkt, ca 30 graden, ’s middags regen: 17 graden

De route van vandaag