Natuurlijk zijn we keurig, 3 uur voor vertrek, op Schiphol aanwezig. Van drukte bij de incheckbalie van British Airways is niets te merken. We zijn zelfs de eerste klanten, dus we zitten daarna al snel aan de koffie.
First stop: London Heathrow. We vertrekken op tijd en binnen een uur landden we weer. Het cabinepersoneel moet haast maken met het schenken van de drankjes. De overstaptijd voor de volgende vlucht lijkt krap: 5 kwartier, maar ondanks de grote drukte bij zowel douane als security nemen deze twee controles niet meer dan 20 minuten in beslag. Hup! We kunnen door naar de B-train voor onze connecting flight naar Los Angeles. Ruim op tijd voor boarding komen we bij de gate aan. De vlucht duurt 10,5 uur en verloopt voorspoedig. Tot het moment dat Ruben besluit een souveniertje voor de stewardessen achter te laten: twee volle sick bags en een vlek op het tapijt in het gangpad. Luchtziek? Of gewoon ‘op’? Waarschijnlijk een combinatie van beide. Maar we mogen nog een paar uur. In ons lichaam is het half 1 in de nacht, hier is het half 4 in de middag als we het vliegtuig uit stappen. Op weg naar nog een laatste douanecontrole en Immigrations. En ja hoor…. we hebben het al vaker ervaren in de USA: lange, lange, lange rijen passagiers die gelaten wachten op controle door te weinig personeel. Een snelle rekensom brengt ons tot de conclusie dat het zo maar anderhalf uur kan duren voordat we de eerste douanehobbel hebben genomen. Dat is niet bevorderlijk voor de stemming in de ploeg. De jongens zitten er al een uur behoorlijk doorheen, maar zuchten nog eens diep en leggen zich bij het onvermijdelijke neer.
Totdat er na 40 minuten gevraagd wordt welke reizigers uit London afkomstig zijn. We mogen vervolgens uit de rij komen en krijgen voorrang. Zelf denken we dat het komt doordat het bagagesysteem al die Londonse koffers maar niet kwijt kan en dat er op deze bagageband alweer koffers van een volgende vlucht zijn gelegd. Bij de band aangekomen zien we onze bagage meteen dus sluiten we aan bij de volgende rij. Die van Immigrations. En die is ook lang. Maar ook nu hebben we geluk als een medewerker –er zijn er opvallend veel die bij rijen staan en mensen de weg wijzen- opmerkt dat we twee kinderen bij ons hebben en hij ons daarom naar een andere rij wijst. Waar niemand staat!!! A priority lane zoals we die maar zelden hebben meegemaakt. Daarna snel doorlopen naar de bushalte van Alamo. Om 17.00 uur arriveren wij bij car rental. Een uur geleden hadden we niet kunnen bedenken dat we al zo ver zouden kunnen zijn. De formaliteiten zijn snel afgehandeld en we mogen een wagen uitkiezen uit de SUV-categorie. Dat klinkt goed, maar op het eerste gezicht is er niet een bij die meteen onze voorkeur heeft. De meneer van Alamo weet raad en ‘weet nog wel een mooi modelletje’. Niet veel later komt hij met een geinige jeep aanrijden. En dat wordt ‘m ook!
En dan is het nog even doorzetten, want de eindbestemming is Carpinteria en dat is nog anderhalf uur rijden. Het wordt uiteindelijk wat langer, want het is inmiddels 18.00 uur en we belanden in de avondspits van LA… Maar op de eindbestemming wacht ons een warm welkom en…. Hollandse groentesoep! De jongens hebben er ook wel trek in, maar dan is het toch echt klaar en vallen ze doodmoe in hun bed. Wij volgen kort daarna…
Dag 2
Zoals verwacht worden we vroeg wakker: om even over half drie maar we vallen alle vier daarna toch weer in slaap. Na het Hollandse ontbijt wacht ons eerst een rondleiding door de tuin van om Aad en tante Mag. Sinds 1968 wonen ze in Californië en sinds begin jaren 70 in dit mooie huis. De rondleiding is een excursie op zich. Sinasappelbomen, avocado trees, palmbomen en nog meer (sub)tropische planten staan er in de prachtig aangelegde tuin. Daarna rijdt Aad ons naar het bedrijf dat hij eind jaren 60 begon en nu eigendom is van zijn zoon Pete: Hollandia Produce. Aad begon met snijbloemen en is uiteindelijk kropsla gaan verbouwen. Het is geweldig om te zien wat een bedrijvigheid hier heerst. In vier grote kassen wordt sla verbouwd en in 1 kas water cress.
Bij het bedrijf aangekomen maken we kennis met dochters Ellen en Karin die beide al jaren op het kantoor werken. Pete is er zelf niet. Die is in Oxnard waar er ook een vestiging is.
Bij Hollandia zien we hoe de sla verzendklaar wordt gemaakt. Er werken in totaal zo’n 170 mensen op het bedrijf. Veel mensen aan de lopende band, aangezien de meeste kroppen sla met de hand in een plastic containertje wordt gedaan. Verderop zien we grote trucks die dagelijks de producten naar de supermarkten vervoeren.
Thuisgekomen vervolgt Aad de rondleiding. Rondom het huis staan, ik denk, wel honderd bomen met tropische vruchten waarvan ik de naam alweer vergeten ben. Maar het klapstuk van de rondleiding staat in de schuur: een motor home van gigantische afmetingen! We kijken onze ogen uit. Het voertuig is langer dan een stadbus en is van werkelijk alle gemakken voorzien. De bestuurdersplaats heeft meer klokjes dan een gemiddelde cockpit. Daarboven hangt een flatscreen TV, er staan twee grote fauteuils bij, daarachter een keukenblok met mageteron, eettafel, american fridge, wasautomaat, droger, douchecabine, toilet en aan het einde een slaapkamer, ook met TV uiteraard!!!
De middag vertoeven we aan het strand in Santa Barbara. Het is lekker zonnig weer, een graad of 22.. Thuisgekomen wacht ons een lekker Hollandse pot van Mag: aardappels, bloemkool (met een papje) en varkenhaasje! Omdat Mag vanwege een schouderblessure weinig mag en kan, helpen we mee in de keuken. Wouter maakt de strawberries schoon voor het dessert, Ruben helpt met tafel dekken en ik giet zo af en toe wat groente af en maak het papje (very important!).
’s Avonds zoeken we om half 10 ons bed op. Het lijkt erop dat we al snel in het goede ritme zijn gekomen….
